Zorba’nın İnsanı

Aleksi Zorba‘ya göre insan şöyle yaratılmış:

“Tanrı bir sabah, cinleri başına toplanmış halde uyandı. ‘Ben ne biçim tanrıyım ki’ dedi, ‘vaktimi gecirmek icin bana günnük yakacak ve küfredecek insanlarım yok? Baykuş gibi yalnız yaşamaktan bıktım artık! Tuuh!’ Avuçlarına tükürdü, çamur yaptı, iyice yoğurdu; küçük bir insan yapıp güneşe bıraktı. Yedi gün sonra aldı, pişmişti. Tanrı ona bakıp güldü: ‘Hay şeytan alsın beni!’ dedi. ‘Bu düpedüz domuz be! Başka şey istiyordum, başka şey oldu. Hapı yuttum, ama oldu bi kere…’ Sonra, ensesinden yakalayıp bir tekme attı: ‘Haydi bas!’ dedi, ‘Git, başka domuz yavruları da yap. Dünya senindir; yürü! biir, iki, marş!..’ Fakat o, domuz değildi. Başında fötr şapka, omuzlarına rasgele atılmış bir ceket, ütülü bir pantolon ve kırmızı tüylü çarıkları vardı. Belinde de, -ona şeytan vermiş olmalı- üstünde, ‘seni yiyeceğim’ yazılı, bilenmiş bir laz bıçağı taşıyordu… Bu insandı.

Tanrı, öpsün diye elini uzattı ona. Ama insan, bıyığını burarak dedi ki: ‘Yol ver be moruk, geçeyim!’ “

Reklamlar